Ga ik op visite, gedoucht, schonen kleren, gepoetste schoenen, word ik steevast van top tot teen besnuffeld. Niet door de gastheer of -vrouw maar door de hond des huizes. Ik had net zo goed mijn broek waarmee ik naar het bos was en mijn vertrouwde, ietwat afgetrapte laarzen aan kunnen trekken, het enthousiasme is even groot. Minutieus word ik onderzocht, beginnend bij de punt van mijn schoen tot aan het puntje van mijn neus, als de begroetende hond de kans krijgt.

Honden begroeten elkaar door ongegeneerd hun neus onder elkaars staart te duwen. Wie ben je en waar kom je vandaan?
Als kinderen mij vragen waarom een hond dat doet, zeg ik “zo maken ze kennis met elkaar, het is net als handenschudden”. Kinderen knikken dan begrijpend, lachen erom en de ouders kijken me stomverbaasd aan.

Waar wij gebruik maken van FaceBook, heeft de hond zijn eigen forum, ButtBook. De geurtjes die we onbedoeld meedragen zijn een schat van informatie voor iedere hond die ons pad kruist. En over kruis gesproken, ook daar steken ze hun neus in, als het even kan. Als hondenliefhebber ben ik hieraan gewend en blijf ik rustig staan tot alle informatie is verwerkt. Hoeveel honden heeft ze, wie zijn het, waar zijn ze geweest en wat hebben ze gegeten.
Mensen die geen honden gewend zijn of er bang voor zijn, vrezen deze gewoonte. Draaien ongemakkelijk weg of proberen de hond af te weren. Dat voedt alleen maar de nieuwsgierigheid, zo lijkt het. Met volharding gaat de zoektocht verder naar de informatie de nodig is om de visite in te schatten. Onnodig om te zeggen dat de contacten die een hekel hebben aan honden, zachtjesaan verwateren.

Een hond kijkt niet naar merkkleding, gekapte haren of een dure tas. Een hond zoekt informatie, waar we zijn geweest. Nu is lekkere geurtjes een ruim begrip en dat strookt niet persé met ons idee van lekker ruiken. Toppunt van lekker is een dooie vis of nog een tikkie erger: rollen in mensenpoep. Iedere hondenliefhebber die dat heeft meegemaakt weet dat het niet met één wasbeurt is opgelost.
Ooit waren we op visite in België, bij kennissen die een broertje van onze hond hadden. Na een heerlijke wandeling in het bos, dook ze de bosjes in en kwam er kwalijk riekend weer uit. Poep, hele vieze, dunne poep zat er op haar rug, nek en oren. Drie keer wassen bij de buitenkraan hielp niet en meurend en wel reden we naar huis.
De dierenarts adviseerde speciale shampoo. De geur werd wel minder maar in een tempo dat we nog zes weken plezier zouden hebben van het uitstapje.
Uiteindelijk gebruikte ik het aluminium zeepje dat ik ooit kocht om vishanden te wassen. Het was een hele klus maar stukje bij beetje verdween de geur.

De honden uit de buurt bleven onverminderd enthousiast, bij iedere ontmoeting. ButtBook zinderde van de opwinding. Buurvrouw van nummer zoveel heeft de lekkerste geur ooit ontdekt!