Het is een ongoing joke, wanneer ik zeg dat er mensen naar Aagje komen kijken. Baasje van Locke zegt dan “als je geen plek voor haar vindt, mag ze wel hier hoor, wij schikken wel even in”. Want Aagje is geliefd, ik had haar al heel vaak kunnen plaatsen de afgelopen jaren. Maar nee, ze hoort bij ons, ze krijgt bezoek omdat mensen een indruk willen krijgen van het ras of geïnteresseerd zijn in een Laekense herder.

En komen mensen op visite, dan denken ze allemaal dat Laekense herders rustige, vriendelijke, knuffelige en vooral slapende honden zijn, die je overigens voor alles wakker kunt maken. Vooral als broer Locke ook nog op visite is, stijgen de verwachtingen torenhoog. Maar het zijn ook zelfstandige, eigenzinnige, werkwillige types, die graag bij hun baasje zijn.

Een pup geduldig opvoeden is echt een must. Goed observeren, signalen leren herkennen en inspelen op de levensfase. Broer Locke’s opleiding vindt plaats in Amsterdam. Dagelijkse tripjes naar de bakker, het park, de uitlaatrondes langs tram, brandweer en het station. Lox zit ook op de fiets. Een transportfiets met een plankje. Als pup in een krat, groter wordend los op de plank. Hij leert veel en snel in de stad.
Maar altijd met aandacht, steun en aanmoediging van zijn baas. Dat is belangrijk. Dat je het samen doet. En veel rust inbouwen, natuurlijk. Slapen om alles te verwerken en het steeds veranderende lichaam rust te geven.

Catootje groeit op in Drenthe. Met soortgenootjes en veel ruimte. Een heel ander verhaal. Wij moeten eropuit om mensen en andere dieren te zien. Steeds minder losloopgebieden en aan alle kanten de aanwezigheid van wolven. Het is een hele puzzel qua socialisatie.
En wonend in het buitengebied zijn er andere verwachtingen aan een hond. Word je verwacht in Huis te Velde dan is er het enthousiasme, de knuffels en de aandacht. Onverwacht aan de poort rammelen, dat is een ander verhaal. Dan scheurt de hele meute naar het hek om te melden dat ze er zijn èn de wacht houden. Zie dan maar eens binnen te sluipen.

Het grappige is dat Catootje in Amsterdam vol vertrouwen achter haar broer aan loopt. In het park mogen ze los, spelen ze samen met de expat honden. Waarbij Lox zijn zus in het gareel houdt als het te ruig gaat. In de drukke straten loopt ze achter hem, let goed op hem en hij steunt haar. En Toot stapt zo maar achter Lox de tram in terwijl ik nog zoek naar mijn pasje. Ze zit naast hem op een veilige plek terwijl ik instap. Zo werkt vertrouwen. I will follow you… Ik vind het fascinerend. Ze kwam wel bij me zitten toen de tram in beweging kwam. Dat was net iets te veel van het goede.

© Margreeth Jongenelen